Wijzen naar een ander

Wijzen naar een ander

Tijdens een reclameboodschap hoorde ik: Wanneer je naar een ander wijst, wijzen drie vingers naar je zelf.

Dit zette mij aan het denken.

Ook al heb ik vroeger van mijn moeder geleerd dat het niet netjes is om naar een ander te wijzen, heb ik het toch even uitgeprobeerd. Het klopt: Drie vingers wijzen naar je zelf.

In een conflict wordt ook veel gewezen naar de andere partij. Hierdoor voelt die zich aangevallen en gaat  meteen in  de verdediging. De hakken worden in het zand gezet, er is geen beweging meer in te krijgen.

Toen ik nog werkzaam was in het onderwijs, probeerde ik mijn leerlingen te leren om te kijken naar wat je zelf kunt veranderen. Mijn motto was dan vaak: “De ander kun je niet veranderen, wel jezelf, waardoor die ander misschien ook wel mee verandert”. Dit is nog niet zo makkelijk.

Als mediator/coach probeer  ik mensen naar zichzelf te laten wijzen: Waar zit jouw pijn, wat wil jij graag , wat heb je daarvoor nodig en wat kun jij doen om dat te bereiken.

Door vragen te stellen en door te vragen op de antwoorden, probeer ik helder te krijgen wat nu echt het probleem is voor jezelf. Hiervoor moet dieper gegraven worden dan het bovenste laagje. Vaak ligt de oorzaak van een probleem of conflict in een verder verleden, maar is er iets(de druppel) gebeurd, waardoor de emmer nu overloopt en de situatie escaleert.

Op deze wijze gaan partijen vanuit een andere hoek naar de problematische situatie kijken en komt er meer ruimte en wederzijds begrip om samen te zoeken naar een oplossing die voor iedereen acceptabel is. Er zijn er geen verliezers, alleen maar winnaars.

Conclusie: Wijzen is niet zo erg, wanneer je je maar beseft dat je dan meer naar jezelf wijst, dan naar de ander.