Burenruzie

De afgelopen week heb ik samen met een collega buurtbemiddelaar gesprekken gevoerd met twee gezinnen die samen ruzie hebben.  Ze wonen  in een gezellig buurtje met veel jonge gezinnen. Er worden veel activiteiten in de buurt georganiseerd door de bewoners. Beide gezinnen zijn hierbij actief betrokken. Verhuizen is voor hen daarom niet aan de orde.

Hoe de ruzie is ontstaan, is voor beide partijen niet meer helemaal duidelijk. Voor mij ook nog niet, maar dat komt vast wel tijdens de gesprekken.

De ruzies laaien steeds weer op; het lijkt wel een ouderwetse veenbrand.

Hoe dat komt, weet ik wel: Beide buren praten niet mèt elkaar, maar wel òver elkaar, met de andere buurtbewoners.

Hierdoor ontstaan er allemaal aannames en oordelen, die veel ruis veroorzaken.

Gelukkig willen de buren wel onder begeleiding van ons, de bemiddelaars, het gesprek aan gaan. Aan mij en mijn collega de schone taak om dat in goede banen te leiden door de juiste vragen te stellen en er voor te zorgen dat de buren weer begrip voor elkaar gaan krijgen.

Vaak gaan we dan ook even terug in de tijd. “Hoe gingen jullie met elkaar om voordat er ruzie was?”

“Wat is het moment geweest dat daar verandering in kwam?”

Als de angel er dan uit is, gaan we kijken naar de toekomst.

“Wat zou je graag willen?”

“Wat heb je daarvoor nodig?”

Met deze werkwijze komt er meestal weer rust tussen de buren en dus ook in de buurt.

Nu blijkt maar weer eens hoe belangrijk een goede communicatie is.

Mijn tip als (buurt)bemiddelaar is: blijf niet te lang doorlopen met irritaties, bespreek met je buren wat je dwars zit en wat de gevolgen daarvan voor je zijn. Op deze manier breng je de buren op de hoogte van de kwestie en kunnen ze  er zo nodig rekening mee houden.

Het voorkomt meestal veel ergernis.